Wachten, hoelang nog?

Advertisements

8 reacties op “Wachten, hoelang nog?”

  1. Als je zover bent, is het goed dat iemand je een trap geeft en je uit bed dirigeert.

  2. Dat morgen het zonnetje schijnen mag, vergeet ik je nog een warme groet te brengen.

  3. Ik lees dit vannacht tegen 2-en,lag met mijn ogen open in bed en dacht dat heeft ook geen zin laat ik maar naar beneden gaan. Tijdens het lezen van dit gedicht dacht ik aan de laatste liefdesgroet in mei2010 aan mijn hartsvriendin[-zonnekind] nog pas 54jaar,die ‘haar zomer’ niet meer mee mocht maken.
    Haar laatste schitterende schriftsel ‘soort reis naar een nieuw begin’, plaats ik hieronder,zodat je mijn gedachtegang in deze kunt volgen. – Voor mij een donkere wolk, voor haar geen zomer meer. – Het kan aan de nacht liggen dat mijn spinsels deze richting wijzen. Jouw woorden doen als altijd veel stof tot denken brengen.
    “De nieuwe dag, na de zwartste nag”*

    Veel mensen maken het nooit mee.
    De dag die volgt op de zwartste nacht.
    En dan bedoel ik niet gewoon een zwarte nacht,
    dat zijn ze allemaal.
    Nee, een godvergeten verlaten striemend koude zwarte nacht.
    Eentje waar de wind je wreed probeert de adem te benemen.
    Terwijl een doodse kilte met stil gemak je botten inkruipt.

    Op het diepste punt van zo’n nacht, zie je in het oosten een
    voorzichtige zilveren streep.
    Een fata morgana, denk je.
    In werkelijkheid ben je op het dode uur beland;
    het is geen dag en geen nacht.
    De streep wordt steeds breder en verandert van kleur,
    wordt voorzichtig witgoud.
    Je lijkt nu toch echt licht aan de horizon te bespeuren.
    De troosteloze kou is niet weg maar je proeft de belofte van de
    dag die volgt op de donkerste, de langste, de zwartste nacht.
    Glad en fris geboend ligt het strand klaar voor de nieuwe stappen.
    Zonder waarschuwing is het dan opeens dag.
    De takken van de bomen zijn in blank ijs gevangen.
    Alle groene weiden stil en wit gevroren. Daartussen water,
    zwart gesloten.
    De lucht ziet bleek en belooft kil ijsblauw te kleuren.
    De zon kijkt voorzichtig om de hoek.
    De wereld is op dit moment van de dag alleen nog maar
    zwart en wit gekleurd.
    Dan begint de zon beschaamd te blozen.
    Met gouden stralen kietelt ze de bevroren wereld.
    Confetti met diamanten schittering: alle kleuren van het
    spectrum in hun zuiverste vorm.
    De meeste mensen slapen en zien dit nooit,
    maar bij wie dit meemaakt, tranen de ogen.
    Ook die tranen laat de zon stralen.
    Met het overweldigende licht,
    stroomt een ongekende warmte je binnen.
    Een vlam, die je nooit meer kan verlaten.

    Dit is onbeschrijfelijke begin van een nieuwe dag,
    na de zwartste nag
    Iedereen mag hopen dat ie hem ooit beleven mag.

    *met veel liefs van je Haagse vriendin Wendela

  4. …en vorig jaar viel de zomer in april…
    Mijn schoonmoeder kon op het laatst niet meer wachten om definitief haar ogen dicht te doen. Misschien omdat het “aan de overkant” altijd mooi weer is?
    Erg mooie lucht, trouwens.

  5. Ja dat is ook aan het gebeuren met mijn ex-schoonouders. Het leven zoals het is.

  6. Geweldig, u heeft toch een eigen weblog… ik ga u gelijk linken op mijn weblog, want ik ben een fan van uw gedichten. Na uw goedvinden uiteraard!

  7. te oud… ik merk het heel vaak: “echt”oudere mensen hebben heel weinig geduld en willen nog zo veel eigenlijk…

    mooie lenjef, favo! dank

    graag gelezen!!

    gr en nog een fijne middag gewenst

    enrico

  8. Maar ook de lente is de moeite waard, Lenjef.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: