Oeverloos eenzaam

13 reacties op “Oeverloos eenzaam”

  1. Prachtig die foto er bij…….

  2. Het lijden is voor iedereen. Maar lijden is toch puur individueel uiteindelijk. Dus in die zin hoeft er geen stem aan gegeven te worden. Lijden hoeft niet eeuwig te duren trouwens. Lijden duurt net zo lang tot het inzicht komt. Daarna is er verlossing. En ook dat is puur persoonlijk. Dat je gedichten schrijft over het sombere deel van het leven, is puur persoonlijk, dat begrijp ik. Maar daarmee beperk je je speelveld. De mooiste gedichten gaan (ik ben het dus met Svara eens) over lijden maar met een sprankje hoop op een betere toekomst, zowel materieel als spiritueel gesproken.

  3. Slechts een optimistisch mens kan zich verdiepen in lijden en dood, toch?
    Zo ervaar ik het.

  4. de dood stopt elk verdriet bij de persoon zelf maar draagt het verdriet en de pijn over aan de nabestaanden…

  5. prachtig!
    leven is wachten,
    gewoon onze tijd uitzitten,
    en op een goeie dag is het eindelijk rustig.

  6. @ lenjef
    Die eerste regels in jouw reactie aan mij zijn heel treffend ook hoe ik jouw teksten ervaar.
    Ik mis vaak de lichtpuntjes of juist nog even een draai hoe je uit dat lijden kunt komen of mee om kunt gaan.
    Ook als ik een gedicht schrijf en jij reageert dan geef jij er vaak een voor mij sombere wending aan die ik er helemaal niet heb ingelegd.
    Ach, het zijn wat bespiegelingen…
    Hartelijke groet en ik wens je veel lichtpuntjes🙂

  7. Sterven kan een verlossing zijn. Veelal moet je eerst door een hel voordat het zover is. Mijn gedachten neigen naar het pessimisme dus moet ik mezelf dagelijks een schop onder mijn gat geven, om over het leuke van in te zien. En gek, maar een prachtig gedicht zoals het jouwe hierboven, raakt me en laat zelfs een goed gevoel achter! (Vanochtend heb ik het gelezen, maar ik wilde er eerst een tijdje over nadenken, dus vandaar mijn late(re) reactie.
    Ik heb er een moord voor over om zelf zo’n mooie titel te kunnen bedenken🙂

  8. @ Svara

    Lijden is ergens ondoorgrondelijk diep in mij mijn stokpaardje.
    Misschien ben ik mijn eigen kwelduivel, zij het eentje zonder staartje.
    Alleen de dood stopt elk verdriet, elke pijn.
    Daarom kan sterven voor sommigen zalig zijn.
    Vadertje Tijd een welgekomen gast
    als hij in de gemaakte plannen past.
    Velen zijn reeds gestorven om eeuwig te kunnen leven.
    Verheerlijkt in boeken die ze af en toe gratis bij de krant geven.
    Of ze kregen een standbeeld in steen of brons.
    De duivenstront wordt er soms afgekuist met een spons.
    Lijden en sterven horen bij het geleende leven dat we straks terug moeten geven.
    Net zoals golven snel verdwijnen, zo kort duurt ook het leven.
    Een zucht als het voorbijrijden van een sneltrein.
    Er ons van bewust dat we allemaal sterfelijk zijn.
    De andere zoogdieren beseffen niet dat ze ooit dood gaan.
    Alleen de mens blijft bij het onvermijdelijke soms stil staan.
    Sommigen maken hierover zelfs succesvolle liedjes.
    Zo van die treurige meejank melodietjes.
    De dood die brood op de plank brengt
    maar geen seconde aan de levenstijd verlengt.
    Zelfs niet na eventueel ondraaglijk lijden.
    Maar daar ga ik nu niet langer over uitweiden.
    Ik ben terug waar ik begon.
    Het spijt me dat ik niet vroeger met schrijven stoppen kon.

    Lenjef ☺

  9. Ik vind het wel boeiend hoe die golfjes/rimpelingen voor voor mij heel andere associaties oproept
    De titel vind ik prachtig gekozen bij deze tekst omdat ik lees:
    ‘Oeverloos’ als geen basis geen innerlijke bodem, geen innerlijk houvast, waardoor juist gedachten van eenzaamheid hun kans grijpen. (kort door de bocht)
    .
    Die rimpelingen (als lijden) laten mij zien dat ook lijden vergankelijk is en juist door de tijd wordt ‘opgelost’
    De gedachten vloeien uiteen
    Verdwijnen in het geheel
    Als je gedachten zoekt kun je ze niet vinden🙂

  10. Schitterende poem Lenjef.
    In precies zo’n bui zat ik een paar dagen geleden, ‘oeverloos eenzaam’
    Bedankt!

  11. Prachtige combinatie.

  12. ah het eeuwige lijden enjef…
    hoe vergankelijk is een mensenleven nietwaar?

    mooi verwoordhoor hier, en een prima foto erbij! chapeau!

    graag gelezen!

    gr en een fijne middag gewenst

    enrico


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: