By: lenjef
27 feb 2013
Tags:geven, krijgen, lach, mensen, thuis, tranen, veilig, verlangen, verleden, vervangen, zwijgen
Categorie: emoties, filosofie, Fotografie, gedachten, Gedichten, gevoelens, Poëzie, Rijmen
10 reacties
| Aperture: | f/2.6 |
| Focal Length: | 5.8mm |
| ISO: | 160 |
| Sluiter: | 1/59 sec |
| Camera: | Canon PowerShot A570 IS |
Wat mooi…..
hier word ik even stil van
Deze foto komt kouder over dan de Noordpool bij nacht. Treffend hoe je een gevoel, wat vaak nauwelijks te begrijpen is, zo kunt vatten in woorden. Grandioos! Je gedichten zijn altijd doordenkertjes. Dat heb ik nou nooit als ik de krant lees

Fijn weekend, Lenjef, (ook voor je vrouw natuurlijk) en heel erg bedankt voor je mooie gedicht-reactie op mijn blog. Ik ben er blij mee
Kakel.
Ja je kunt ernaast gaan staan en een arm om de schouder, maar ze moet het zlef doen hè.
Heel gevoelige combinatie van harde steen en gevoelig gedicht.
Er wordt zo vreselijk geleden
En dagelijks gaan er weer deuren dicht
Welk land kun je thans nog betreden
Als zelfs het kerkhof op het kerkhof ligt?
Plaat
En vanavond sluiten we de deuren en kijken tv waarop de poiticii ons vertellen dat we ze niet willen in ons huis of landje en ze elders moeten zoeken.
Raakt me diep!
Jij bent een ongelofelijke kenner van de menselijke gevoelens
kan ik me volledig bij aansluiten!
oeff lenjef, wat een verlangen spat hieruit… schrijnend zo een verloren ziel…
ze zijn er maar al te veel tegenwoordig…
knap kleinood!!
graag gelezen dus!
groets amigo en geniet de woensdag!:)