By: lenjef
25 feb 2013
Tags:bestaan, blij, blijven, donker, lach, muizenissen, treuren, verdrijven, weinig, zelden
Categorie: emoties, filosofie, Fotografie, gedachten, Gedichten, gevoelens, natuur, Poëzie, Rijmen
10 reacties
| Aperture: | f/4.5 |
| Sluiter: | 1/100 sec |
De zon geeft schaduwen maar ook voor mij althans leven,licht en blijheid….ze horen bij elkaar en bij het leven.
Bekie, je kunt het ook anders zien. De schaduwen worden veroorzaakt
door de zon. De zon is vele malen groter dan de schaduwen die ze
veroorzaakt. Het besef dat het licht slechts kan bestaan bij schaduw
maar dat het veel groter is dan het duister, moet leiden tot besef en
tot blijdschap. Een stap uit de schaduw en je staat in de volle zon.
Het kan!!
‘Een stap uit de schaduw en je staat in de volle zon.’ Hier kan ik weinig aan toevoegen, Plato!
Dankjewel!
Lenjef
Je maakt het weer duidelijk.
Lachen MOET, Het zou niet moeten mogen.
Nu wil ik natuurlijk niet al te zeer treuren
Maar het kan ons natuurlijk zo maar gebeuren
Dat ook wie veel lacht zelfs wordt vergeten
Het leert de ziel zich van’t fysiek te scheuren.
ik vind dat de titel tegengesteld is aan de inhoud van uw gedicht.
het lijkt alsof de zon de schuld is van alle “schaduwen”
enfin, misschien snap ik het niet helemaal dat kan ook
Laten we dan om elkaar lachen, gieren en brullen, ook later als we treuren om elkaar.
Ooit zag ik in Duitsland de tekst: wie niet kan genieten, wordt een bitter mens. En als er niets te lachen valt, heb je al snel genoeg van zo’n zuurpruim. “De grootste bron van schaduwen is de zon.” Wat een geweldige regel. Mijn compliment!
Liefs Kakel
Het lachen vergaat je soms…
jah een zo ware levenswijsheid waarde vriend
ja knap bondig weer:)
dank!
gr en geniet deze maandag in volle glorie:)